Thuis.	Forum.	Contact en Links.
Daf Albums.	Andere Albums.	Evenementen.

	Terug.

Een reis naar Turkije in 1963.

In 1962 hadden wij, mijn twee vrienden Peter en Joost en ik als auteur, al ervaring opgedaan met een reis naar de Noordkaap. Met een VW Kever werden zo’n 7500 kilometer afgelegd in tien weken. In 1963 besloten we een reis te maken naar Turkije waarvoor we ook weer 10 weken de tijd hadden, maar nu wel met de Daffodil van mijn moeder. Omdat ik eind Augustus 18 jaar zou worden en nog geen rijbewijs had, hebben dus mijn twee vrienden de hele reis gereden, Peter was toen 20 jaar en Joost was 19 jaar, en hadden alle twee toen wel een rijbewijs. Omdat we alle drie geintresseerd waren in oude gebouwen en culturen van verre landen, wilden we zoveel mogelijk zien in die 10 weken.

Op 29 Juni 1963, ik weet het nog precies, wilden we vertrekken. We hadden al twee weken van te voren de Daffodil beplakt met zelfuitgesneden letters die de namen vormden van de grote steden waar we naartoe wilden gaan.

De eerste dag gingen we via lege duitse Autobahnen tot net voor de Oostenrijkse grens om de volgende dag over de Großklockner te gaan. De Daffodil was natuurlijk helemaal volgeladen met kampeerspullen en drie personen, Het ging langzaam maar zeker, langzaam, omdat we achter een Oostenrijkse postbus zaten.

En die hebben we eventjes aan de kant gedrukt.

Daarna gingen we door Joegoslavie en Bulgarije, waar we toen nog een visum voor nodig hadden. Het bleek korter te zijn en we wilden de beroemde synagoge van Sofia graag zien.

Op de vijfde dag kwamen over Edirne, in Istanbul aan na ca. 2500 km.

In Turkije hebben we drie campings gevonden, voor de rest hebben we altijd ‘wild gekampeerd’.

We zijn drie dagen gebleven om alles te bekijken in deze schatkamer van de beschaving; de blauwe moskee, de grote bazar, de Galatoren, de zuil van Constatin, de Haghia Sophia enz. Te veel om alles op te noemem. Niet onbesproken mag de Bosporus blijven, deze zeestraat deelt de stad in twee continenten en twee culturen. In die tijd waren er de twee grote bruggen nog niet, dus moesten we met de veerboot naar Azie. Na ons verblijf in Istanbul gingen we verder naar Ankara, de hoofdstad van de Turkse republiek. Hier zijn we uiteindelijk maar een dag gebleven. We zijn wel even naar het Mausoleum van Atatürk geweest.

Graag wilden we meer van het binnenland zien, waar onderweg natuurlijk ook genoeg bezienswaarigheden zijn. We besloten verder te trekken naar het oosten naar Enzurum. Dit bleek ongeveer 1800 kilometer verder te zijn. We hebben dit stuk gereden in een dag of tien. Er was veel te zien en de wegen waren ook slecht. Daar in de achterste hoek van Turkije zijn er best hoge bergen waar men s´winters goed kan skien. De Daffodil moest er hard voor werken, maar deed zijn werk altijd goed. Alleen als het regent wil men wel eens vastrijden.

En zonder benzine gebeurt er ook niet veel meer.

Gelukkig kwam er een Fransman, met een 2 CV, voorbij die ons vijf liter benzine gaf, zodat we bij de volgende benzinepomp konden komen. Vanaf daar zijn we verder gereden naar Andana, nabij de toen nog mooie Middellandse Zee.

Verder weer teruggereden naar het binnenland, naar de stad Konya de oude Hoofstad van Turkije met de Moskee en zijn gouden dak. Hier hadden we ongeveer de helft van de reis achter de rug, 5500km. Na deze moskee te hebben bewonderd zijn we weer richting Middellandse Zee gegaan, naar het toen nog onbekende kleine vissersdorpje Antalya, waar we na vijf weken aankwamen. Daar zijn we dan een paar dagen gebleven om toch een beetje uit te rusten, en even lekker zwemmen in de Middellandse Zee. Na deze onderbreking gingen we verder naar het noorden, naar Pamukkale waar toen nog de mooie kalkterassen waren van een calciumrijke bron.

Pamukkale ligt ongeveer 20 kilometer boven Denizli, en nou begint eigentlijk het avontuur. Zo´n 30 kilometer voor Denizli, het ging een klein heuveltje omhoog, was er opeens een hele grote knal onder de motorkap en de Daffodil stond meteen stil. Toen wij de motorkap opendeden zagen we daar tot onze verrassing een gat in het motorblok. De krukas was gebroken en de twee drijfstangen keken uit dat gat. Hoe moesten we nu verder? Eerst maar eens zien dat we naar Denizli komen. Dat was toendertijd niet echt makkelijk, want een autoambulance was er niet. We zijn dus naar een boer gegaan en met paard en wagen zijn we 5 kilometer op de sleep genomen.

Maar gelukkig kwam er een Engelsman met een Land-Rover voorbij en die heeft ons op sleep genomen naar Denizli. Eindelijk aangekomen in Denizli, wilden we de tent niet opslaan en hebben dan met z´n drien in een klein hotelkamertje geslapen. Eerst hebben we mijn vader gebeld, hij was chef inkoop en adjunct directeur bij DAF van 1930 tot 1968. Ik hem alles uitgelegd en hij zei dat we maar moeten proberen naar Istanbul te komen. Dat was niet echt een makkelijke opgave, eerst moesten we een vrachtwagen zien te vinden, en dan maar zien hoe krijg je de Daffodil op de vrachtwagen. Dat hebben we opgelost door samen met een paar boeren een gat te graven en de aarde allemaal op één kant te scheppen. Daarna is de vrachtwagen met de achteras in dat gat gereden en de Daffodil over dat heuveltje van aarde de vrachtwagen opgeduwd. Na drie dagen kwamen we in Istanbul aan, na bijna 6500 kilometer te hebben gereden. Ook daar hadden we weer geluk. Mijn buurman was vroeger direkteur bij Phillips in Istanbul en die hadden daar een garage voor hun auto’s. Toen we daar aankwamen was de motor voor de Daffodil al ingevlogen en de volgende dag hebben ze dan in de Phillips garage de motor gewisseld. We zijn nog twee dagen in de buurt een beetje gebleven. Nadat we nog een oliewissel hadden gehad zijn we verder gereden naar Saloniki, Griekenland.

Aan de Turkse grens aangekomen was er weer een probleem, omdat bij het begin van de reis in Turkije het chassisnummer en het motornummer door de douane in het Paspoort van Peter waren geschreven. Er was nu dus een nieuwe motor ingekomen, dus klopte het motornummer niet meer. Gelukkig hadden we een brief van Phillips mee (in het Turks), waar in stond dat de motor was gewisseld, dat was wel in orde. Maar Peter had op zijn paspoort een foto zonder baard en tijdens de reis heeft hij een baard laten groeien, dus moet de baard eraf.

Na twee dagen waren we, nadat we 7200 kilometer gereden hadden, in Saloniki, de hoofdstad van Makedonia en de havenstad van Griekenland. Na 1950 is er veel gemoderniseerd; brede kaarsrechte straten met veel bomen, ruime pleinen, groene parken, een lange zeeboulevard en veel winkelstraten, en ook moderne gebouwen. De oude bovenstad met haar smalle straten en kleine huizen, heeft iets van de oosterse sfeer bewaard. In de benedenstad liggen de voornaamste bezienswaardigheden op een kleine oppervlakte bijeen: de Galerius-boog, de Witte Toren, de musea en de kerken van de heiligen Georgios, Dimitrios en Sofia. Na twee dagen weer verder naar Athene waar natuurlijk heel veel bezienswaarigheden te zien zijn.

Hier maar een fotootje, waar ze vertellen dat de vrouw helemaal links nieuw is, hier zijn we ook weer drie dagen gebleven, omdan verder te rijden naar Korinth, hier het kanaal van Korinth.

Dan een rondreis op de Pelopennes, over de steden Tripolis,Kalamata,Pigros,Patras. Hier was zo veel te zien, het zou te lang duren dit allemaal te vertellen, dus alleen maar even een fotootje.

In de oude Griekse stad Delphi zetelde een orakel dat volgens de overleveringen voorspellingen deed die altijd uitkwamen. Het succes kwam van een spleet in de aarde die wonderlijke gassen produceerde. De Grieken geloofden dat het de adem van Apollo was die in de gedaante van een slang achter de spleet verborgen zat. Vanuit Patras met de veerboot naar west Griekenland naar Loánnina, omdat we door Albanie wilden rijden naar de kust van Joegoslavie, maar dat ging toen niet dus een omweg over Skopje naar de bocht van Kotor, een harstikke mooie bocht en in de bergen zijn de Winnitoe filmen gedraaid.

Toen langs de kust van Joegoslavie, Split naar Triest en dan over Innsbruck weer terug naar Eindhoven waar we alle drie, na tien weken en ca. 10800 km, hartelijk worden ontvangen door onze ouders!!!!!!!! Nog even de landkaart hoe we ongeveer gereden zijn.

Jacques van Luijt.

Tekst en foto`s: Jacques.

De Homepage van Jacques.

Fotoalbum: JosK.

© www.SITEJE.com